Mga kapatid, magandang umaga sa inyong lahat dito sa Quezon Memorial Circle! Kahit madilim ang langit, bumubuhos ang ulan, at tila mas kakau...
Mga kapatid, magandang umaga sa inyong lahat dito sa Quezon Memorial Circle! Kahit madilim ang langit, bumubuhos ang ulan, at tila mas kakaunti tayo ngayon, maging panatag ang ating mga kalooban dahil buhay ang Diyos sa gitna natin.
Ang mga pagbasa natin ngayong Ikalabinlimang Linggo sa Karaniwang Panahon—ay may iisang magandang tagpo: ang pagbuhos ng biyaya at ang kahandaan ng lupa. Sa unang pagbasa, sinabi ng Panginoon na kung paanong ang ulan at niyebe ay pumapatak mula sa langit at hindi bumabalik nang hindi dinidilig, gayon din ang Kanyang Salita. Sa Ebanghelyo naman, narinig natin ang Talinghaga ng Manghahasik kung saan ang binhi ay nangangailangan ng matabang lupa upang mamunga. Napakalinaw ng koneksyon: ang ulan at ang binhi ay mga regalo ng Diyos na naghahanap ng ating tugon.
Upang mas malalim nating mabalangkas ang mensaheng ito sa ating buhay ngayon, gagamitin natin ang tatlong salita na nagsisimula sa letrang P: Patak, Puso, at Pagsibol.
Ang unang salita ay Patak. Tingnan ninyo ang paligid natin dito sa Circle. Bago magsimula ang Misa, maaaring ang ilan sa atin ay nag-alinlangan kung tutuloy dahil sa lakas ng ulan. Naalala ko tuloy ang isang kuwento tungkol sa isang matandang magsasaka. May matinding tagtuyot sa kanilang bayan, kaya nagpatawag ang kura paroko ng isang pagtitipon para manalangin na umulan. Libo-libong tao ang dumating sa plasa. Ngunit sa lahat ng libu-libong iyon, isang maliit na batang babae lang ang nagdala ng payong. Bakit? Dahil siya lang ang may buong pananalig na kapag nanalangin sila, may papatak na ulan mula sa langit. Ang ulan na nararanasan natin ngayon ay hindi sagabal; ito ay paalala ng Salita ng Diyos. Ang bawat patak ng ulan ay patunay na patuloy na nagdidilig ang Panginoon sa tuyong lupain ng ating buhay. Ang Kanyang Salita ay hindi nauuwi sa wala; tuwing naririnig natin ito, may layunin Siya sa bawat patak nito sa ating kasaysayan.
Dito pumapasok ang ikalawang salita: Puso. Sa Ebanghelyo, ang apat na uri ng lupa ay kumakatawan sa kalagayan ng ating mga puso. May pusong parang daanan na matigas, may mababaw, may natatakpan ng mga tinik ng alalahanin sa buhay, at may mataba. Sa araw na ito na maulan at kakaunti ang tao, madaling isipin na baka mas mabilis na matapos ang Misa at makauwi na agad. Ngunit ang paanyaya sa atin ay buksan ang ating puso. Sabi nga ni San Pablo sa ikalawang pagbasa, ang mga pagtitiis sa kasalukuyang panahon ay walang-wala kumpara sa kaluwalhatiang ihahayag sa atin. Kahit basang-basa ang sapatos natin o nilalamig tayo ngayon, ano ang kalagayan ng lupa ng iyong puso? Hinahayaan mo bang magbabad ang Salita ng Diyos sa lalim ng iyong pagkatao, o hinahayaan mong tangayin ito ng lamig ng panahon?
Ang huling salita ay Pagsibol. Ang layunin ng patak ng ulan at ang pagiging mataba ng puso ay upang magkaroon ng pagsibol at bunga. Ang tagumpay ng misyon ng Diyos ay hindi nasusukat sa dami ng taong nakaupo sa mga bench dito sa Quezon Memorial Circle ngayon. Nasusukat ito sa kalidad ng pagsibol ng pananampalataya sa mga natitira rito. Kung ikaw na nakatayo ngayon sa ilalim ng payong ay uuwi na may higit na pagmamahal sa iyong pamilya, may mas malalim na pasensya sa iyong kapwa, at may matatag na pag-asa sa kabila ng mga bagyo ng buhay, doon ay sumisibol ang Kaharian ng Diyos.
Mga kapatid, habang tinatapos natin ang pagninilay na ito, hayaan nating ang bawat Patak ng ulan ay magpaalala sa atin ng walang-hanggang tapat na Salita ng Diyos. Ihanda natin ang ating Puso bilang matabang lupa. At nawa, sa ating pag-alis sa lugar na ito, bitbit natin ang isang magandang Pagsibol ng pananampalataya na magiging kanlungan at inspirasyon para sa iba. Tuloy ang pagdiriwang, tuloy ang biyaya, dahil ang pag-ibig ng Diyos ay hindi natutunaw sa ulan. Amen.
No comments