Mga minamahal kong kapatid kay Kristo, isang pinagpalang Linggo ng umaga sa inyong lahat. Kung titingnan natin ang paligid natin ngayon dito...
Mga minamahal kong kapatid kay Kristo, isang pinagpalang Linggo ng umaga sa inyong lahat.
Kung titingnan natin ang paligid natin ngayon dito sa Quezon Memorial Circle, makikita natin ang napakagandang larawan ng buhay ng karaniwang Pilipino. May mga pamilyang nagpi-picnic sa damuhan, may mga nagja-jogging at nagbibisikleta, may mga nagtitinda ng taho, fishball, at mga laruan, at may mga nagpapahinga lamang matapos ang isang buong linggo ng pagkayod. Makulay, buhay na buhay, pero aminin natin—maingay. Nandiyan ang tugtog ng zumba sa kabilang banda, ang busina ng mga sasakyan sa Elliptical Road, ang sigaw ng mga nagtitinda, at ang halo-halong kwentuhan ng libu-libong taong nagdaraan. Sa gitna ng ganitong kaingay na kapaligiran, napansin niyo ba na kapag tinawag kayo ng inyong anak, o ng inyong asawa, o ng isang matalik na kaibigan, kahit gaano pa karami ang boses sa paligid, mabilis ninyong nakikilala kung sino ang tumatawag sa inyo? Lumilingon kayo kaagad. Bakit? Dahil kilala ninyo ang kanyang boses. May malalim kayong ugnayan.
Iyan ang mismong mensahe ng ating Ebanghelyo ngayong Ika-apat na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay, ang Linggo ng Mabuting Pastol. Sa ating mga pagbasa ngayon, inaanyayahan tayo ng Panginoon na suriin ang ating ugnayan sa Kanya gamit ang tatlong mahahalagang salita na nagsisimula sa letrang B: Boses, Bakod, at Buhay.
Unang-una, ang Boses. Sa ating Ebanghelyo mula kay San Juan, malinaw na sinabi ni Hesus, "Ang mga tupa ay nakikinig sa kanyang boses; tinatawag niya ang kanyang mga tupa sa kani-kanilang pangalan." Sa panahon ng mga sinaunang pastol, hindi nila tinataboy ang mga tupa mula sa likuran. Sila ay nauuna sa paglalakad at sumisipol o umaawit. Ang mga tupa ay sumusunod lamang dahil kabisado nila ang tono ng boses ng kanilang pastol. Mga kapatid, araw-araw tayong binabaha ng napakaraming boses. Boses ng social media na nagdidikta kung ano ang dapat nating bilhin upang maging masaya. Boses ng fake news na naghahasik ng galit at pagkakabaha-bahagi. Boses ng mga alalahanin—saan kukuha ng pambayad sa kuryente, paano pagkakasiyahin ang budget sa mahal ng bilihin ngayon, paano papag-aralin ang mga anak. Madalas, sa sobrang lakas ng boses ng mundo, nalulunod ang boses ng Diyos. Ngunit sa Unang Pagbasa, nang magsalita si San Pedro at narinig ng mga tao ang katotohanan ng Ebanghelyo, sinabi roon na "nasugatan ang kanilang mga puso." Tumagos ang boses ng Pastol. Tinatawag tayo ni Hesus sa ating pangalan. Sa gitna ng ingay ng buhay mo ngayon, huminto ka sandali. Pakinggan mo Siya. Sinasabi Niya sa iyo: "Anak, kilala kita. Huwag kang matakot. Kasama mo Ako."
Ikalawa, ang Bakod. Sabi ni Hesus sa Ebanghelyo, "Ako ang pintuan ng mga tupa." Sa mga pastulan noong unang panahon, ang kulungan ng tupa sa disyerto ay gawa sa mga batong pinagpatong-patong na hugis bilog, at mayroon lamang itong isang puwang na pasukan ngunit walang pinto. Pagsapit ng gabi, ang pastol mismo ang hihiga at matutulog doon sa mismong puwang na iyon. Siya ang mismong nagsisilbing pintuan o bakod. Walang lobo o magnanakaw na makakapasok, at walang tupang makakalabas, nang hindi dumadaan sa katawan ng pastol. Mga kapatid, napakaraming "magnanakaw" sa ating lipunan ngayon na nais pumasok sa ating buhay upang, wika nga ni Hesus, "magnakaw, pumatay, at manira." Nandiyan ang bisyo, ang sugal, ang kasakiman, at ang matinding kawalan ng pag-asa. Ngunit ipinapaalala sa atin ng Ikalawang Pagbasa mula kay San Pedro na si Kristo ay nagdusa para sa atin. Dinala Niya ang ating mga kasalanan sa Kanyang katawan sa ibabaw ng krus. Sa Kanyang mga sugat tayo ay gumaling. Hinarang ni Hesus ang lahat ng atake ng kasamaan upang maprotektahan tayo. Siya ang ating Bakod. Kapag tayo ay nananatili sa loob ng Kanyang pangangalaga, dumaan man tayo sa madilim na libis ng kamatayan, gaya ng inaawit natin sa Salmo 23, hindi tayo matatakot sa anumang panganib, pagkat ang Kanyang tungkod at pamalo ang ating magiging tungkod at kalikasan.
Ikatlo at panghuli, ang Buhay. Ang pinakadulo ng lahat ng ginagawa ng Mabuting Pastol—ang Kanyang pagtawag sa ating boses at ang Kanyang pagiging bakod para sa ating kaligtasan—ay humahantong sa Kanyang dakilang pangako: "Naparito ako upang sila'y magkaroon ng buhay, at magkaroon nito nang masagana." Ano ba ang masaganang buhay? Para sa marami, ito ay ang pagkakaroon ng malaking bahay, magarang sasakyan, at bank account na hindi nauubusan ng laman. Ngunit iba ang sukatan ng Mabuting Pastol. Ang masaganang buhay na alok ni Hesus ay ang kapayapaang hindi kayang bawiin ng anumang krisis. Ito ang karanasan na kahit tuyo, kamatis, at itlog lang ang pinagsasaluhan ng pamilya sa hapag-kainan, kung puno naman ito ng tawanan, pagmamahalan, at pasasalamat sa Diyos, umuapaw ang inyong kopa. Ang masaganang buhay ay ang paggising sa umaga na may layunin, na alam mong kahit gaano kahirap ang araw, may isang Pastol na hindi ka iiwan at hindi ka pababayaan. Ito ang piging na inihanda Niya sa harapan natin, ang mismong Eukaristiyang pinagdiriwang natin ngayon.
Kaya naman, sa ating pagpapatuloy sa buhay, sa pag-uwi natin sa ating mga tahanan, sa pagbabalik natin sa ating mga trabaho, bitbitin natin ang katotohanang ito. Tayo ay hindi mga ligaw na tupa na walang patutunguhan. Tayo ay may Pastol na nagmamahal sa atin nang labis-labis. Pakinggan natin ang Kanyang Boses sa araw-araw na pananalangin at pagbabasa ng Salita. Manatili tayo sa loob ng Kanyang Bakod, sa yakap ng Kanyang Simbahan at mga sakramento. At sa paggawa nito, tiyak na mararanasan natin ang tunay at masaganang Buhay na Siya lamang ang makakapagbigay.
Pagpalain nawa tayong lahat ng ating Mabuting Pastol, ngayon at magpakailanman. Amen.
No comments