Mga minamahal kong kapatid, magandang araw po sa inyong lahat. Naranasan na ba ninyong maghintay sa labas ng Emergency Room o sa waiting are...
Mga minamahal kong kapatid, magandang araw po sa inyong lahat.
Naranasan na ba ninyong maghintay sa labas ng Emergency Room o sa waiting area ng ospital? Isa marahil ito sa pinakamahirap na lugar na kalagyan. Ang bawat pagpatak ng orasan ay tila napakabagal. Sa tuwing bubukas ang pinto at lalabas ang doktor, mapapatingin ka, umaasang may dalang magandang balita para sa mahal mo sa buhay. Ang paghihintay—lalo na kung may nasasaktan o nag-aagaw-buhay tayong mahal—ay isang matinding pagdurusa.
Ngayong Ikalimang Linggo ng Kwaresma, papasok tayo sa isang "waiting room" kasama ang magkapatid na sina Marta at Maria. Nagpadala sila ng apurahang balita kay Hesus: "Panginoon, ang kaibigang mahal ninyo ay may sakit." At pagkatapos, naghintay sila. Siguro pabalik-balik sila sa pintuan, nakatingin sa kalsada patungong Betania, nag-aabang na baka sakaling matanaw na nila si Hesus. Ngunit hindi Siya dumating. Namatay si Lazaro.
Kung susuriin natin ang mga pagbasa ngayon—mula sa pangako ng Diyos sa tuyong mga buto sa aklat ni propeta Ezekiel, sa paalala ni San Pablo sa mga taga-Roma tungkol sa Espiritung nagbibigay-buhay, hanggang sa ebanghelyo ni San Juan—makikita natin ang iisang malinaw na mensahe: Ang Diyos ang may hawak ng huling salita laban sa kamatayan at kawalan ng pag-asa. Upang mas maunawaan natin ito, pagnilayan natin ang kwentong ito sa pamamagitan ng tatlong salita na nagsisimula sa letrang P: Pagkaantala, Pagkabulok, at Paglaya.
Una, ang Pagkaantala (Delay). Sinasabi sa Ebanghelyo na mahal ni Hesus sina Marta, Maria, at Lazaro. Ngunit nang malamang may sakit si Lazaro, sinadya Niyang magpalipas pa ng dalawang araw bago pumunta. Para sa magkapatid, tila ba isa itong pagtataksil. Naiimagine ko si Maria na umiiyak sa tabi ng bangkay ng kapatid, bumubulong: "Nasaan na Siya? Bakit wala Siya rito?"
Ilang beses na ba nating nadasal ang ganitong panalangin? "Panginoon, kung nandito ka lang sana, hindi sana nasira ang pamilya ko. Kung nandito ka lang sana, iba sana ang resulta ng biopsy ng asawa ko. Kung nandito ka lang sana, hindi sana nalulong sa bisyo ang anak ko." Nagdarasal tayo, umiiyak tayo, pero tila ba bingi o tahimik ang langit.
Mga kapatid, ang pagkaantala ng Diyos ay hindi nangangahulugang pag-ayaw Niya. Sa kultura ng mga Judio noon, naniniwala sila na ang kaluluwa ay aali-aligid sa bangkay sa loob ng tatlong araw, baka sakaling makabalik pa ito. Pagsapit ng ika-apat na araw, wala nang pag-asa; umalis na ang kaluluwa. Sinadya ni Hesus na dumating sa ika-apat na araw upang walang makapagsabi na si Lazaro ay na-coma o natutulog lang. Hinintay Niya na maging imposible ang sitwasyon sa mata ng siyensya at ng tao, upang maipakita ang kaluwalhatian ng Diyos. Minsan, pinahihintulutan ng Diyos na umabot tayo sa ating "ika-apat na araw"—yung sagad na sagad na tayo—upang kapag dumating ang himala, alam nating walang ibang gumawa nito kundi Siya.
Ikalawa, ang Pagkabulok (Decay). Nang dumating si Hesus, inutos Niyang alisin ang batong nakatakip sa libingan. Nag-panic si Marta na isang praktikal na babae: "Panginoon, nangangamoy na po siya; apat na araw na siyang patay!" Nagsasabi ng totoo si Marta. Sa mainit na klima sa Middle East, kapag apat na araw nang patay ang tao, sira na ang mga selula nito, nabubulok na ang laman, at sobrang baho na. Sa madaling salita, sinasabi ni Marta, "Panginoon, wag mo nang buksan yan. Sobrang dumi na. Wala na tayong magagawa."
Hindi ba't ganitong-ganito rin ang ginagawa natin sa Diyos? Lahat tayo ay may mga sariling "libingan"—mga nakatagong kasalanan, matinding galit, poot, o nakakahiyang nakaraan na pilit nating tinatakpan ng malaking bato para magmukha tayong maayos sa paningin ng iba. At kapag lumalapit si Hesus at sinasabing, "Anak, alisin mo ang bato," natatakot tayo. Sinasabi natin, "Panginoon, wag po diyan. Mabaho po diyan. Matagal na po akong ganito, hindi na ako magbabago." Pero pansinin ninyo ang ginawa ni Hesus. Hindi Siya nandidiri. Hindi Niya tinakpan ang Kanyang ilong at hindi Siya tumakbo palayo. Tumayo Siya sa harap ng libingan at Siya ay tumangis. Umiyak Siya dahil sa awa sa atin, at hindi Siya natatakot sa baho ng ating mga kasalanan at pagkabulok.
Ito ay nagdadala sa atin sa ikatlong punto: Paglaya (Deliverance). Sa harap ng nakabukang libingan, sumigaw si Hesus: "Lazaro, lumabas ka!" Ang boses na lumikha sa araw at mga bituin ang siya ring boses na bumasag sa katahimikan ng kamatayan. At nangyari ang imposible. Ang nabubulok na laman ay muling nabuo. Tumibok ang kasingkasing. Huminga si Lazaro at lumabas mula sa dilim.
Natupad ang pangako ng Diyos sa aklat ni Ezekiel: "Bubuksan ko ang inyong mga libingan at ibabangon ko kayo." Ngunit hindi doon natapos ang kwento. Buhay na si Lazaro, pero nakagapos pa rin siya sa mga telang pamburol. Hindi siya makalakad ng maayos, hindi siya makakita ng malinaw. Lumingon si Hesus sa mga tao at sinabi: "Kakalagan ninyo siya at pabayaang humayo."
Mga minamahal kong kapatid, sa pamamagitan ng ating Binyag, tinawag na tayo ni Hesus sa bagong kinabuhi. Pero ilan sa atin ang nakaupo ngayon dito sa Immaculate Heart of Mary Parish na buhay nga, pero nakagapos pa rin sa mga telang pamburol? Buhay nga tayo, pero nakagapos sa tsismis, sa bisyo, sa inggit, o sa di-mapatawad na kasalanan ng ating asawa o kapatid.
Ito ang dahilan kung bakit ibinigay sa atin ni Hesus ang Kanyang Simbahan at ang Sakramento ng Kumpisal. Sa Kumpisal, sinasabi ni Hesus sa pari ang eksaktong sinabi Niya sa mga tao noon: "Kakalagan ninyo siya. Palayain ninyo siya." Habang papalapit na tayo sa Pasko ng Pagkabuhay, alalahanin natin ang Diyos ng ika-apat na araw. Gaano man katagal ang pagkaantala ng iyong mga panalangin, gaano man kalala ang pagkabulok ng iyong sitwasyon at kasalanan, ang huling salita ng Diyos ay laging paglaya at buhay.
Huwag kayong matakot na hayaan ang Diyos na gumulong sa bato ng inyong mga puso ngayong linggo. Hayaan ninyong makita Niya ang gulo. Mangumpisal tayo. Pakinggan ninyo ang Kanyang tinig na tinatawag ang inyong pangalan, inaanyayahan tayong lumabas mula sa dilim, iwanan ang mga gapos ng nakaraan, at malayang maglakad patungo sa liwanag at pag-asa ng Muling Pagkabuhay. Amen.
No comments